Przedszkole Nr 3

 ul. Baśniowa 1
 68-300 Lubsko

 tel. dyr. 68 4571875
 adm. 68 4571876
 Przedszkole Nr 3

 ul. Baśniowa 1
 68-300 Lubsko

 tel. dyr. 68 4571875
 adm. 68 4571876
 Przedszkole Nr 3

 ul. Baśniowa 1
 68-300 Lubsko

 tel. dyr. 68 4571875
 adm. 68 4571876

Muminki

Opiekunowie

 

"MUMINKI” to dzieci sześcioletnie, opiekują się nimi:        

            nauczycielki

  • mgr Bogusława Kowalczuk
  • mgr Marzena Dmuchowska

 

woźna oddziałowa

  •  Bogusława Jasińska

W miesiącu kwietniu

 

MUMINKI- Nasza piosenka
 
Tutaj je znajdzie każde z was,
W Muminków się przenieście świat,
Usiądźcie na dywanie w krąg
I cieszcie się,
Bo wreszcie są wasze Muminki
 
Prześledzicie każdy drobny ruch,
Nie traćcie chwil, wyostrzcie słuch,
Bo przy Muminkach zleci czas,
Zapomni troski każde z was,
Bo to Muminki,
Wasze Muminki
 
Papapapapapa,
Mamamamama
 
 

 
 

Program  "Przyjaciele Zippiego" <-- KLIKNIJ

 

 

"Moje dziecko idzie do szkoly"

 

CELE PROGRAMU
Ukształtowanie prawidłowych nawyków i umiejętności prozdrowotnych dzieci
- Podniesienie poziomu wiedzy rodziców na temat wybranych elementów zdrowego stylu życia
- Uświadomienie rodzicom ich roli w kształtowaniu prawidłowych nawyków prozdrowotnych dzieci
- Przekonanie rodziców o słuszności działań profilaktycznych podejmowanych w szkole i w domu

Poradnik dla rodziców dzieci przedszkolnych i wczesnoszkolnych

 

 

 

W kwietniu rozmawiać będziemy na następujące tematy:

 TYDZIEŃ I - Bawimy się w teatr

TYDZIEŃ II - Wiosna na wsi

TYDZIEŃ III – Zbliża się Wielkanoc

TYDZIEŃ IV - Polska – moja ojczyzna

 

Cele główne:

- wzbudzanie zainteresowania teatrem

rozwijanie wyobraźni przestrzennej

zachęcanie do zabaw przy muzyce

poznawanie domów zwierząt hodowanych na wsi.

poznawanie tradycji związanych z Wielkanocą

rozwijanie inwencji twórczej

zachęcenie do słuchania piosenek

zapoznanie z tradycją malowania jajek.

poznawanie swojej miejscowości.

poznawanie wybranych nazw polskich miast.

 

Wysłuchamy wierszy:

 

Teatr Gong. Światła.

to jest takie miejsce,

w którym mocniej bije serce.

Jeszcze nim się rozpocznie przedstawienie,

panuje wielki ruch na scenie:

jedni budują dekoracje,

drudzy wnoszą rekwizyty.

(Bywa, że solidnie zmachają się przy tym).

A potem, zanim podniesie się kurtyna,

serce aktora prędzej bić zaczyna.

 

Słychać pierwsze słowa...

Już aktor tremę opanował.

A na widowni,

w czwartym rzędzie z lewej strony,

siedzisz ty,

uroczysty i wzruszony,

wstrzymujesz oddech

i w sekundzie ciszy

gdy milknie aktor –

własne serce usłyszysz!

 

Wielkanoc

Na wielkanocnym stole

jest kolorowo i świątecznie.

Zielone wstążeczki owsa

otaczają pisanki bajeczne.

Słodki cukrowy baranek,

obok palma nadęta,

baby dobrze polukrowane –

stół zaprasza na święta.

 

Polska

Kiedy nagle las zaszumi,

mowę sosny gdy zrozumiesz...

To jest Polska.

Gdy zobaczysz gdzieś topole

królujące ponad polem...

To jest Polska.

 

Ujrzysz biały krzyż wycięty

hełm i pod nim piasek święty...

To jest Polska.

 

Pośpiewamy :

Szła kaczuszka

I. Szła kaczuszka polną dróżką I

wśród maków, kąkoli

i kwakała: kwa, kwa – sama.

Sama, czyli solo. .

Kwa, kwa...

II. W chwilę potem ta kaczuszka

kaczorka spotkała

i już dwójka kaczek: kwa, kwa!

wesoło śpiewała. razem zaśpiewała.

A dwoje to przecież

znaczy, że w duecie!

 

II. Później te dwie małe kaczki

z trzecią się spotkały

i już razem całą trójką

ślicznie zakwakały

A troje to przecież znaczy, że w tercecie!

 

IV. Wreszcie rankiem, tuż nad stawem

kaczek grupa cała

swoje raźne: kwa, kwa, kwa, kwa

Wznosząc dzioby w górę,

śpiewa kaczym chórem.

 

Cukrowy baranek

I. Cukrowy, świąteczny baranek

w koszyczku dziś poszedł spać na noc,

to znaczy, że wkrótce, to znaczy, że wkrótce

to znaczy, że będzie Wielkanoc

II. W powietrzu czuć zapach mazurków,

bo mama wciąż o nich pamięta,

to znaczy, że będą, to znaczy, że będą,

to znaczy, że będą znów święta

III. Zakwitły dziś bazie na łąkach,

pisanki już dzieci malują,

to znaczy, że wszyscy, to znaczy, że wszyscy,

wielkanocnych świąt oczekują.

 

Słuchanie piosenki W domu ojczystym (sł. K. Parnowska, muz. J. Wasowski).

I. Wszędzie, gdzie słychać naszą piosenkę,

w mieście ogromnym, we wsi maleńkiej –

to wszystko Polska,

mieszkamy wszyscy w domu ojczystym.

II. Płyną piosenki, swojskie i znane,

Wisłą i Odrą, Bugiem i Sanem –

to wszystko Polska...

III. Czy nam śpiewają górskie potoki,

czy wiatr od morza pędzi obłoki –

to wszystko Polska...

 

Pobawimy się :

 

Zabawa ruchowo-naśladowcza Król Lul.

Z jednej strony sali stoi krzesło – tron dla króla. Siada na nim chętne dziecko. Po drugiej stronie sali, za linią ułożoną ze skakanek, stoją dzieci. Dzieci podchodzą do króla, witając go słowami: Dzień dobry ci, królu Lulu i kłaniając mu się. Król odpo­wiada: Dzień dobry wam dzieci. Gdzieście były i coście robiły? Dzieci odpowiadają, np.: Byłyśmy w lesie i robiłyśmy to. Pokazują, jaką czynność wykonywały. (Ustalają to wcześniej tak, aby król nie słyszał). Król musi odgadnąć, że np. zbierały szyszki. Jeśli powie, że zbierały grzyby, dzieci odpowiadają: Nie, i dalej naśladują wykony­wanie wcześniejszej czynności. Po odgadnięciu przez króla, o jaką czynność chodzi, dzieci uciekają, a król stara się któreś złapać. Wolno mu je gonić do linii wyznaczonej skakankami.

 

Zabawa Zaczarowana skrzynia.

Nauczyciel przygotowuje skrzynię z zaczarowanymi przedmiotami (kijkiem, jabłkiem, plastikową butelką, klockiem). Dzieci siedzą w kole. Chętna osoba losuje jeden przed­miot. Utożsamiając się z nim, mówi o nim, np. Czarodziejski kijek. Kijek krąży od dziecka do dziecka. Każde dziecko demonstruje ruchem i mową, czym on się stał w jego rękach i do czego służy. Np. Kijek może stać się rakietą, kolorową kredką, różdżką.

 

Zabawa Czarodziej.

Dzieci stoją w kole ściśle jedno obok drugiego, ręce trzymają z tyłu za plecami i mówią: Szedł czarodziej przez rzeczkę i zgubił czerwoną kuleczkę. Jedno z dzieci – czarodziej, chodzi w kole, trzymając w ręce kulkę. Słysząc słowo kuleczkę, rzuca ją delikatnie na podłogę. Inne dziecko podnosi kulkę i podaje ją z tyłu dziecku stojącemu po jego prawej lub lewej stronie. Dzieci przekazują sobie kulkę z rąk do rąk. Kiedy kulka wędruje, dzieci mówią: Chodzi czarodziej koło rzeczki i szuka czerwonej kuleczki. Gdy skończą mówić, dziecko, które ma kulkę, zatrzymuje ją, a czarodziej próbuje odgadnąć, kto ma kulkę w ręce.

 

Warto poczytać :

Sztuka porozumiewania się z dzieckiem

Niby prosta sprawa. A jednak. Dziecko to człowiek, który uczy się zachowania od nas dorosłych. Szuka naszej aprobaty, chce być doceniony, kochany, pragnie czuć się bezpiecznie. Dziecko to człowiek bardzo wrażliwy, którego łatwo zranić, łatwo odwrócić od siebie. Chłód emocjonalny i błędy wychowawcze sprawiają, że w zasobnych, pozornie dobrych domach wyrastają ludzie agresywni i okrutni. Coraz gorzej radzą sobie dorośli z przekazywaniem młodemu pokoleniu pozytywnego systemu wartości!

W tych warunkach wychowywana młodzież pozostaje wyalienowana od norm społecznych, wartości, własnego zachowania, własnych poglądów i innych ludzi. Ci rodzice, którzy karzą fizycznie lub psychicznie dziecko za agresję, modelują i kształtują te właśnie zachowania, które starają się wyeliminować. Rodzice, którzy porównują swoje dzieci do rodzeństwa lub do kolegów, wykazując, że oni robią coś lepiej, staranniej niszczą w dziecku dobry obraz samego siebie, a wywołują urazy, zawiść i agresję. Broniąc się przed negatywnym porównaniem, dziecko złości się, niszczy przedmioty lub atakuje inne osoby, najczęściej słabsze. Kary fizyczne przyczyniają się do utrwalenia niepożądanego zachowania. Bicie dziecka przez osobę kochaną wytwarza w nim przekonanie, że jeśli coś jest ważne dla człowieka, to może on użyć siły fizycznej. Model takiej agresywnej rodziny przenoszony jest na inne sytuacje (szkoła, podwórko, praca) czy generalizowany na całe życie, a tym samym na przyszłą własną rodzinę. Każde upokorzenie dziecka jest formą przemocy emocjonalnej. Najczęstszą formą tego rodzaju przemocy są: groźby, ostrzeżenia, wrzaski i przekleństwa, wyzwiska, poniżanie godności dziecka, odmawianie mu wartości, zakłócenie prawa do intymności, izolacja, groźby wyrzucenia z domu lub wysłania do poprawczaka. Maltretowanie psychiczne nie pozostawia śladów na ciele, ale wywołuje negatywne przeżycia: strach, obawę, poczucie niesprawiedliwości, mniejszej wartości, świadomość braku miłości rodziców i budzi chęć zemsty.

Nie wszystkie dzieci reagują agresją. Niektóre przyjmują postawę wycofującą się i depresyjną. Są zamknięte w sobie, nie nawiązują kontaktów z otoczeniem, żyją w swoim zamkniętym świecie. Mogą u nich wystąpić zaburzenia mowy, zaburzenia snu, tiki lub inne dolegliwości psychosomatyczne. Przez obserwację przemocy, dziecko zdobywa wiedzę, że przemoc istnieje i jak się ją wykorzystuje

Jeśli dom funkcjonuje prawidłowo i od strony wychowawczej i emocjonalnej, to dziecko w nim wychowywane jest w pewien sposób chronione przed złymi, niepożądanymi wpływami .

Jak wychowywać, by wyrosły na ludzi dobrych, wrażliwych na drugiego człowieka?

Co robić by były zadowolone z siebie, otwarte na świat, chciały go poznawać i zmieniać na lepsze?

Co robić by umiały żyć i kochać tak, by nie ranić i nie krzywdzić innych?

 

Stwarzać możliwości samodzielnej pracy oraz samokontroli.

Okazywać zainteresowanie sprawami dziecka poprzez:

  • Aktywne słuchanie.

  • Kontakt wzrokowy.

  • Uśmiech.

  • Spokój i opanowanie w reakcjach.

  • Parafrazowanie.

  • Kontakt przez dotyk.

Stwarzać atmosferę akceptacji i zrozumienia

Nie karać, nie grozić.

Grzecznie zwracać uwagę.

Żartować.

Negocjować.

Iść na kompromis.

Pokojowo załatwić spór.

Omówić różnice poglądów.

 

Uczyć dziecko asertywności i tolerancji

Definicja: „Asertywność” to pełne, bezpośrednie, stanowcze i spokojne wyrażanie swoich uczuć, poglądów i postaw wobec innych osób, w sposób respektujący uczucia, poglądy i postawy tych osób.

 

Jakie mogą być rodzaje zachowań rodziców wobec dzieci:

Zachowanie rodziców w stosunku do dzieci może być:

 

  • uległe (bierne)

  • nieasertywne (agresywne)

  • asertywne

Zachowanie rodziców wobec dziecka powinno być oparte na:

  • szczerości i otwartości,

  • konkretnym i bezpośrednim sposobie bycia,

  • spokojnym i naturalnym odnoszeniu się do dziecka,

  • umiejętności słuchania ,

  • chęci zrozumienia dziecka,

  • traktowaniu dziecka z szacunkiem.

W stosunku do dzieci nie wolno nam:

  • ukrywać swoich uczuć,

  • owijać w bawełnę”,

  • chować się za czyimiś plecami”(np. współmałżonka),

  • poniżać i obrażać dziecka,

  • znęcać się fizycznie i psychicznie nad dzieckiem.

Jeżeli musisz dziecku odmówić:

    • zacznij od wyraźnego stwierdzenianie”,

    • podaj krótką informację o swoich zamiarach,

    • krótko wyjaśnij powód swojej odmowy.

.Odmawiając nie tłumacz się i nie usprawiedliwiaj nadmiernie

  • nie sprawiaj wrażenia, że zmienisz zdanie,

  • nie atakuj i nie krzycz na dziecko.

Jeżeli denerwuje Cię zachowanie dziecka:

 

etap 1: Zacznij od poinformowania dziecka o tym, co Ci przeszkadza w jego postępowaniu wobec Ciebie. Zrób to jak najszybciej, aby nie dopuścić do nagromadzenia gniewu.

etap 2: Jeżeli irytująca Cię sytuacja nie ulega zmianie, wyraź swoje uczucia a nawet gniew, ale bez ranienia dziecka.

Jeżeli chcesz okazać dziecku uczucia pozytywne:

rada 1: mów w sposób otwarty i bezpośredni to co czujesz,

rada 2: wyraź swoje uczucia w sposób osobisty,

 

rada 3: używaj komunikatów typuja”.

Komunikat typu „ja”- to informacja o moich uczuciach, myślach, zamiarach. Ja jestem podmiotem.

 

Jak wymieniać poglądy

Jeżeli na dany temat masz inną opinię od dziecka:

wskazówka 1: ujawnij rozbieżność opinii,

wskazówka 2: streść krótko, ale bez złośliwości opinię dziecka i zaprezentuj własną,

wskazówka 3: jeżeli nie rozumiesz stanowiska dziecka dopytaj go o szczegóły dotyczące jego opinii,

wskazówka 4: wymień poglądy, pamiętając o tolerancyjnym podejściu do innego punktu widzenia

 

  • prezentując swoje opinie nie przedstawiaj ich tak jakby były faktami,

  • nie wymieniaj poglądów w sprawach, w których nie stać Cię na tolerancyjne podejście do innego punktu widzenia ,

  • nie atakuj dziecka za jego poglądy, lecz koncentruj się na problemie.

 

Nie ma gotowej „recepty” na dobre wychowanie dzieci, bo każde dziecko jest inne.

 

Warto jednak pamiętać o tym, aby:

  • Szanować dziecko i wymagać szacunku dla innych.

  • Codziennie spędzać trochę czasu ze swoim dzieckiem.

  • Nie gderać zbyt często.

  • Nie zbywać pytań dziecka byle czym.

  • Raczej nagradzać, niż karać i nigdy nie karać w sposób brutalny fizycznie oraz przy innych.

  • Być konsekwentnym w egzekwowaniu wymagań.

  • Nie dawać sprzecznych lub niejasnych poleceń.

  • Nie rozpieszczać nadmiernie dzieci dając wszystko, co im się zamarzy.

  • Nie dominować nadmiernie, pozwalać dziecku rozwijać się i popełniać błędy.

  • Dawać dobry przykład.

  • Być przyjacielem dziecka, a nie jego wrogiem.

  • Kochać i okazywać swoje uczucia dziecku.

  • Nie udawać doskonałego i nieomylnego. Umieć przyznać się do błędu oraz nie bać się słowa przepraszam”.

  • Dawać dziecku czas do namysłu, kiedy ma się do czegoś ustosunkować.

  • Nie ranić poczucia własnej wartości dziecka mówiąc, że jest złe lub głupie, bo zły lub głupi może być tylko jego uczynek.

 

Jeżeli traktujesz swoje dziecko jak własność lub niewolnika, nie zdziw się kiedy zobaczysz, że tak samo traktuje innych.

 
 

"Przyjaciele Zippiego"

 

W naszym przedszkolu w grupie dzieci 6-letnich  „Muminki” realizowany jest program „ Przyjaciele Zippiego”.

Co to jest program Przyjaciele Zippiego?

Przyjaciele Zippiego to program dla małych dzieci o różnych umiejętnościach. Nie koncentruje się on na dzieciach z konkretnymi problemami czy trudnościami, ale promuje zdrowie emocjonalne wszystkich małych dzieci. Prowadzony jest w szkołach i przedszkolach. Składa się z 24 spotkań. Nauczyciele zostali specjalnie przeszkoleni, aby prowadzić zajęcia.

Program uczy dzieci:

  • Jak rozpoznawać własne uczucia i jak o nich rozmawiać

  • Jak mówić to, co chce się powiedzieć

  • Jak słuchać uważnie

  • Jak prosić o pomoc

  • Jak nawiązywać i utrzymywać przyjaźnie

  • Jak radzić sobie z samotnością i odrzuceniem

  • Jak mówić przepraszam

  • Jak radzić sobie w sytuacji, kiedy jest się krzywdzonym

  • Jak rozwiązywać konflikty

  • Jak radzić sobie ze zmianą i stratą, między innymi ze śmiercią

  • Jak adaptować się do nowych sytuacji

  • Jak pomagać innym

Program składa się z sześciu części:

1. Uczucia
Dzieci omawiają uczucia – smutku, szczęścia, złości, zazdrości i zdenerwowania. Ćwiczą mówienie tego, jak czują się w różnych sytuacjach i poznają sposoby poprawiania własnego samopoczucia.

2. Komunikacja
W ramach tej części dzieci uczą się skutecznej komunikacji. Program uczy dzieci wysłuchiwać innych. Uczy ich jak prosić o pomoc i mówić to, co chce się powiedzieć, nawet w niesprzyjających okolicznościach. Często nawet „ciche” dzieci otwierają się w czasie spotkań i uczą się wyrażać siebie swobodniej.

3. Nawiązywanie i zrywanie więzi
Dzieci uczą się o przyjaźni – jak nawiązywać i utrzymywać przyjaźnie, jak radzić sobie z samotnością i odrzuceniem. Ćwiczą jak mówić przepraszam i jak godzić się z przyjacielem po sprzeczce.

4. Rozwiązywanie konfliktów
Ta część dotyczy tego, jak rozwiązywać konflikty, a według nauczycieli szybko sprawia, że dzieci łatwiej akceptują swoje odmienności. Ta część w szczególności, dotyczy problemu prześladowania i tego, co dzieci mogą zrobić, jeśli ktoś prześladuje je lub kogoś innego.

5. Przeżywanie zmiany i straty
Ta część stanowi refleksję nad radzeniem sobie ze zmianami, zarówno wielkimi jak i małymi. Największą zmianą ze wszystkich możliwych, jest czyjaś śmierć. Mimo, że dorośli często uważają, że śmierć jest bardzo trudnym tematem do rozmowy, to jednak małe dzieci bardzo rzadko tak uważają. Chętnie wykorzystują okazję do otwartego mówienia na temat, który stał się tabu dla wielu dorosłych. Jedno spotkanie poświęcone jest odwiedzeniu miejsca pamięci lub cmentarza i może wyda się to zaskakujące, ale jest ono często określane jako najowocniejsze spotkanie z całego programu.

6.  Dajemy sobie radę
Ostatnia część stanowi podsumowanie wszystkiego, czego dzieci nauczyły się: znajdowania różnych sposobów radzenia sobie, pomagania innym oraz adaptowania się do nowych sytuacji. Końcowe spotkanie jest swego rodzaju świętowaniem, połączonym z wręczaniem koron i dyplomów.

A kto kryje się pod tajemniczą nazwą Zippi????

Otóż jest to uroczy Patyczak! Jego przyjaciółmi jest grupka dziewczynek i chłopców. Występuje on w opowiadaniach, które są również uzupełnione zadaniami: rysowanie, odgrywanie ról, zabawa i wspólny śpiew.  Przeżywa on sytuacje, z którymi każde dziecko prędzej czy później spotka się w swoim dziecięcym, a potem dorosłym życiu. Wspólnie z Zippim dzieci uczą się rozpoznawać, co człowiek czuje w konkretnej chwili, czym można go zranić i co zrobić, by tego uniknąć. Każda sytuacja problemowa pokazuje dzieciom, że nie ma sytuacji bez wyjścia, a z każdej jest właściwie kilka wyjść. Szkopuł w tym, by wybrać najlepsze i swoim wyborem nie krzywdzić innych.

Więcej informacji można znaleźć na stronie

http://www.pozytywnaedukacja.pl/